De ondergang (1994)

Er staat een hek om mijn verlangens
een hek van dik staal
ik kan ze aanraken, mijn verlangens
ze lijken op mijn aanraking te reageren
ze beginnen te gloeien
ik kan ze voelen, ruiken, horen
ze fluisteren me zoete dingen toe
beloven me de wereld
maar ik kan er niet bij door dat verdomde hek

Opeens, uit het niets valt een sleutel
de sleutel past
voorzichtig, toch wel bang, open ik het hek
ik ben binnen
donkere wolken overschaduwen mijn hart
ik pak ze, en op dat moment
niets, met blinde ogen stort ik me in het verderf
ik ga ten onder aan mijn eigen hebzucht